Karol Filip Malcz był wnukiem wybitnego złotnika Jana Jerzego Bandau`a. W 1827 r. otrzymał mistrzostwo, w roku następnym założył własną pracownię. Pierwsza siedziba firmy mieściła się przy Krakowskim Przedmieście nr hip. 448, od 1830 r. przy tejże ulicy pod nr hip. 378. W 1864 r. nastąpiła kolejna zmiana adresu – Krakowskie Przedmieście 412 a. W tym samym roku Malcz wycofał się z zawodu, przekazując firmę Teodorowi Wernerowi (1836-1902), bratankowi żony. Firma Malcz już wkrótce po otwarciu zdobyła opinię jednej z najlepszych w Warszawie. W 1859 r. posiadała „walcownie meneżem obracane, tokarnie”, zatrudniała 40 pracowników „zdolnych rysowników i kilku cudzoziemców biegle na srebrze rysujących”. Formy przedmiotów, a także projekty i rysunki dekoracji artysta wykonywał w większości własnoręcznie. Produkował srebra w stylach historycznych: neorenesansowe, neobarokowe i neoklasyczne. Były to różnorodne wyroby zarówno sakralne, jak i srebra użytkowe, a także wyroby na specjalne zamówienia, jak np. kasetka z wmontowanymi monetami, taca z grawerowanym przez artystę Jana Styfiego widokiem Warszawy, puchar zdobiony figurami ułanów, które projektował rzeźbiarz Ludwik Kaufman. Malcz prezentował swoje wyroby na wystawach przemysłu krajowego, gdzie cieszyły się wysokim uznaniem.
